Your guide: 
Angela Eberhardt herschreef
de Nederlandse mahjongbijbel
Kleindochter Angela Eberhardt in haar winkel aan de Amsterdamse Damstraat.
Voor het enige goede en Nederlandstalige mahjongboek moest je vroeger bij De Aziatische Kunsthandel zijn, in de Amsterdamse Damstraat. Zo'n uitputtend mahjongboek was nergens anders te koop. Kleindochter Angela Eberhardt, die jarenlang de winkel beheerde, heeft er duizenden van verkocht.
Angela merkte dat haar klanten steeds terugkwamen met allerlei vragen over het mahjongspel, omdat ze het boekje van John Lightfeldt niet goed snapten. 'Te wijdlopend Nederlands', vond ze. Daarom besloot ze de befaamde mahjongbijbel van een nieuwe 'vertaling' te voorzien. Deze versie van 'Mah-Jongg, het spel van 1000 wonderen' is nog steeds exclusief te koop bij de Aziatische Kunsthandel, Damstraat 7 te Amsterdam.
Aan het omslag werd niet veel veranderd.
Het titelblad meldt: Bewerkingen en toevoegingen door Angela Eberhardt.
Het pseudoniem van haar oom is verkeerd gespeld en werd John Lightfeeld,
waardoor de grap met de dt verloren ging. De combinatie dt bestaat niet
in het Engels.
Uit het Woord vooraf: Al meer dan 30 jaar is dit boekje dé richtlijn voor de vele liefhebbers van het Mah-Jonggspel. Het heeft altijd beoogd de (aspirant)spelers zo goed mogelijk te onderrichten in de finesses der spelregels. Niet alleen in het "hoe" van het spel, maar ook in het "waarom". |
Het spel heeft de laatste jaren een ware revolutie meegemaakt. Het eertijds nationale spel van China werd door Mao verboden verklaard, niet alleen om te spelen, maar ook om het te vervaardigen en te exporteren. Vooral Japan, maar ook Taiwan, Hong-Kon en Korea, zagen hierin een gouden kans en stortten zich op de productie van Mah-Jonggspellen. De Amerikanen kregen steeds meer belangstelling voor het spel en binnen een paar jaar werd het óók daar razend populair. Maar Amerikanen moeten nu eenmaal overal een eigen inbreng in hebben en dus zochten ze dan ook naarstig naar nieuwe mogelijkheden. Daarom is dan ook besloten dit boekje enigzins te herschrijven, met toevoeging van een apart hoofdstuk over de Amerikaanse speelwijze en hier en daar verbeteringen en toevoegingen aan de originele.
|
Mahjongvirus
Angela Eberhardt heeft haar opa Ferdinand III Eberhardt (1886-1951) niet persoonlijk gekend. Grootvader Ferdinand was eerst kleermaker, maar ging later hij in zaken. Hij handelde in kachels en haarden, werd eigenaar van een veilinghuis, kocht failliete boedels op en werd zodoende ook eigenaar van de Mah-jongg Sales Company, die de Amerikaan Babcock in Nederland was begonnen. Hij bleek niet bestand tegen het mahjongvirus. Hij leerde het ook zijn vier zoons, die voorbestemd waren zijn concern uit te bouwen. En de zoons hebben het op hun beurt hun kinderen geleerd.
De Amsterdamse Damstraat, waar Ferdinand Eberhardt zijn winkel-
bedrijf begon met Aziatische kunst.
Kleindochter Angela herinnert zich: ‘Wij hebben het als kinderen heel intensief gespeeld. Met mijn zus, met mijn neef John en een nicht, allen ongeveer van dezelfde leeftijd. Wij woonden buiten en zij kwamen uit Amsterdam. ’s Zomers speelden wij hele mahjongcompetities.’ Tot Angela's spijt is het mahjongspel van opa niet bij haar terecht is gekomen, maar bij een nichtje. ‘Jammer, want het is het spel waar opa en oma hebben gespeeld en hun vier jongens. Natuurlijk hebben we allemaal wel een mahjongspel, maar aan dat spel zitten speciale herinneringen. Het is als eerste heel intensief door de familie is gebruikt.’
Kleinkinderen nu de baas
Na de dood van Ferdinand III ging de zaak over op zijn zoons. Tegenwoordig zijn het de kleinkinderen die het bedrijf runnen. De familie heeft wel zes vestigingen in de Damstraat. Angela heeft op nummer 32 Ghimera, een fantasy shop vol trollen en draken. Daarvoor beheerde ze lange tijd de Aziatische Kunsthandel met het uitgebreide assortiment mahjongspellen en –attributen: ‘Wij hadden en hebben nog steeds heel veel en heel goede contacten met Chinezen en met China. Wij waren indertijd een van de weinigen die het land in mochten. Dat is allemaal door mijn opa gekomen. We probeerden alles over mahjong te krijgen wat er maar was, omdat wij er zelf ook erg in geïnteresseerd waren. We hadden in de zaak wel dertig verschillende soorten mahjongspellen.’
Walhalla voor fans
Lange tijd was de Aziatische Kunsthandel inderdaad het walhalla voor de mahjongliefhebber. Als enige plek in Nederland verkochten ze de Nederlandstalige boekjes va John Lightfeldt, de mahjongbijbel voor de mahjongspeler. Er zijn er duizenden van verkocht; vijf-, zesduizend zeker, schat Angela. Zelf was ze niet erg tevreden over het boekje van haar oom. ‘Te wijdlopend Nederlands met veel bijzinnen waardoor je als lezer snel de draad kwijt raakte. Ik had veel contacten met klanten, zowel Nederlandse als Aziatische. Ze kwamen vaak terug in de winkel, omdat het boekje niet snapten. Ze hadden allerlei vragen maar ook verhalen, soms heel dramatisch, zoals die vrouw die haar eigen kind had verspeeld. Chinezen spelen niet voor de gezelligheid maar alleen om te gokken.’
Boek herschreven
Angela besloot het boekje te herschrijven: ‘Ik heb het stapsgewijs opgeschreven, precies zoals je het iemand aanleert. Dan heb je het zo onder de knie. En als je dan nog vragen had, kon je ons bellen. Er zijn heel veel regels en iedereen heeft z'n eigen regels. Ik heb heel veel van die regels beschreven zodat de mensen de regels konden kiezen die ze leuk vinden.’ Angela veranderde veel aan het boekje maar niet de naam van de schrijver. ‘Nee, het is niet mijn boekje. Ik heb er dingen aan veranderd en er dingen aan toegevoegd, maar het is een blijft het boekje van John Lightfeldt.’
Angela: veel veranderd maar het blijft het boek van John Lightfeldt.
Het mooiste en opwindendste spel ter wereld